Summer vacation.
It’s a time to relax and let our minds wander. It’s a time for reflection, perhaps. Here, we present various pictures of the Zenvampires collective’s holiday. Enjoy!
It seems that the ‘last summer of peace’ has a lot to offer. We don’t know if the war has started yet. Or whether we should wait. Either way, the mood is reminiscent of the Titanic. But maybe nothing will happen. After all, hope dies last. In the meantime, we have many festivals. The one in Poznań continues. Until 28 June. You can find out more here (external link): https://malta-festival.pl/en/
Ab dem 18.05. startet das Japanische FilmFest in Hamburg. Es dauert bis zum 22.05.
Nähere Informationen findet Ihr hier (externer Link): https://jffh.de/
Das Blurred Edges Festival dauert bereits seit einigen Tagen. Organisiert, wie immer, vom Verband für aktuelle Musik Hamburg. Nähere Informationen zu den Ereignissen findet Ihr hier (ebenfalls externer Link): https://www.vamh.de/blurred_edges/info
We are proud to present Imaginary Portraits by Jahreakh Jarosław Klejnberg.
Jahreakh Jarosław Klejnberg ia a writer (“Cud nad Wisłą”, 2005), cartoonist, patient, a little drug addict, anthropologist by vocation, music lover etc etc etc.
All pics ©by Jahreakh Jarosław Klejnberg
Born in 1970 in Swiecie.
As is almost always the case, this is not intended to be a philosophical essay. It is more about pointing out a phenomenon or condition. However, the term “condition” is not the right term here. In this case, however, it can be interesting. I am interested in the current criticism of postmodernism and the idea that postmodern considerations have destroyed values. The question is whether the world would correspond to postmodernism’s postulations anyway. The general model in which we live and act recognizes black and white. It knows demarcations. It knows sharp divisions. However, the division is not always so clear-cut. It is permeable. Like postmodernism was.
In the movie:
Maybe it’s not about the blurriness. Or maybe it is. It’s about the blurring of what we see. Perhaps it’s about how we look at the movie. The blurriness in “Grand Tour” refers to the shots. The movie is set in the 20th century in a region that we would call the Far East. That’s what it’s about: It’s about a journey. However, the film’s images were taken in 2023. Therefore, we see the Far East as it is today. The scenes in the film blend with documentary footage. The boundaries disappear.
In anthropology:
The book The Dawn of Everything: A New History of Humanity, by David Graeber and David Wengrow, is precisely about blurring. It discusses how societies have changed their social orders multiple times. For example, societies transitioned from more authoritarian structures during the hunting era to more democratic structures afterwards. This change was not guided by values, although I’m still unsure what values entail, but rather by society’s pragmatic attitude towards the respective form. Since, as Malinowski wrote, the constitution is a cultural act, it can vary.
At war
What is it? The war? We have a certain idea of it: Missiles flying overhead. But we are currently discussing hybrid warfare. The invasion of “green men.” Or paralyzing infrastructure. This is done without the military or missiles. Without the “green men.” Exerting pressure. Perhaps creating fear? A war under the brimstone. Just a blur. Not in a postmodernist book. In reality.
We are doing something we have never done before. But there’s always a first time! Until now, we’ve always tried to publish new articles. We had an idea for this article. We had started writing down ideas and making initial notes. Yesterday, however, we realized that we had already published an article on this topic some time ago. In German. It was about fear. The topic is so relevant that we are repeating ourselves. This time, it’s in English. So it’s not really a repetition.
We need to talk about feelings. About emotions. About the one, perhaps. We should talk about fear. Fear is a very important experience for Europeans. We are raised with an ontology of fear. In other words, the world we inhabit as beings is full of fear, to paraphrase Heidegger.
I don’t want to analyze Martin Heidegger at this point. It would probably be too complicated. It would also take up too much space. Besides, perhaps I didn’t understand him. As always, these are just a few thoughts. Perhaps a suggestion. Or maybe not.
Heidegger distinguishes between anxiety and fear. He says anxiety is what we feel before the unknown, before something we don’t know. Fear, on the other hand, is what we would feel if we knew what was coming. (Heidegger connoisseurs may forgive the abbreviation at this point; I am more concerned with the occurrence of the term than with the precise translation.)
Fear, then. Since we always stand before the horizon of knowledge and do not know what will happen or what tomorrow will be like, we can constantly remain in fear.
Conversely, European culture has produced many “fearless” heroes, whose only merit was not being afraid of the future.
The concept of time is not the only thing that gives us a tomorrow. It is the daily experience of life that makes Europeans fearful.
Death does not exist. We have banished it from our culture. When death is in the news, we are all horrified. It no longer plays a role in our daily lives. We have confined death, just as Kant once confined God. We now hope that we can escape death this way. Do Europeans also want to escape the fear of death? Heidegger wrote about this, too.
The dilemma is that we cannot clearly describe when death occurs, either ontologically or medically. Medically speaking, perhaps it never occurs, which means we could live forever (connected to apparatuses that supply our bodies with everything vital).
Thanks to death—and the unresolved problem of when it occurs—we have found the possibility of experiencing infinite fear.
Or should I say, religion? Europe, at least, is built on fear. For a long time, it served as a form of legitimization. Those who claimed to have contact with higher authorities (in the European narrative, it was gods) also determined the image of the afterlife. Therefore, they can also determine what we fear, even if it is something we will never experience. Heidegger is right that we cannot experience our own death, even though death marks the end of life.
We have written about this extensively. However, fear seems to be an effective political tool. When societies (and individuals) are afraid, they have difficulty making decisions, narrow their perspectives, and end up following simple solutions to complicated problems. As we have seen throughout history, leading with emotions does not produce good solutions. What should happen instead? Are European societies already so focused on fear that they expect it? This is not a political issue. These are simple questions because fear knows no left or right. Fear knows desired reactions.
That’s what Europeans (and North Americans) are ultimately left with. Fear is their constant companion. This fear is both religiously and politically intentional, and ontologically explained, although I find European ontologies to be confused, to say the least. In other words, it’s a normal state. Religions, politics, and metaphysics have emerged from this state.
Nie mogła sobie przypomnieć tytułu. Ani nazwiska autorki. Tylko samo imię, Noami. Choć nie dalej jak dwa dni temu skończyła ją czytać. Pomyślała wtedy, że to zapowiedź jakiejś zmiany. Poważnej, ale nie wiadomo, czy na lepsze, czy na gorsze. Bo to był dzień dwójek, dwudziesty drugi dzień drugiego miesiąca dwa tysiące dwudziestego drugiego roku, i numerolodzy nie byli co do tego zgodni. Wiedzieli tylko, że coś ważnego się wydarzy. Ale co? Nieważne, teraz trzeba się przede wszystkim wysikać. I to natychmiast. Tylko jak? Może jeszcze raz się obudzić? Ale jak, jeśli już jest obudzona? Musiałaby pierw zasnąć, a na to nie pozwoli jej ten narastający hałas, który z jej pęcherza płynie. Niczym alarm, który się włącza, gdy reaktor dochodzi. Bo mu ciśnienie skacze, wartości krytycznej sięga.
Wyłączę to, pomyślała. I tak zrobiła. To znaczy nacisnęła wyłącznik, który w tym momencie namacała w kieszeni bluzy od pidżamy. Znaczy, włącznik. Jak się okazało. Bo nie poczuła ulgi. Zamiast tego najpierw głos. Jakieś słowa, po rosyjsku. Ich sens? Długo do niej nie docierał. A potem zobaczyła tę przykrą, wybotoksowaną mordę. Niby spokojna, ale pod powierzchnią buzująca jakimiś niekontrolowanymi emocjami, jakimś szaleństwem targana. Już od 2014 bała się tego narcystycznego psychola. Tak jak wcześniej tego swojego nauczyciela chemii z liceum. Po raz pierwszy zdała sobie sprawę, jak ci kolesie byli do siebie podobni. Również z wyglądu. Ten sam rodzaj gęby. Jak u jakiegoś ufoludka. Bo taka trójkątna, wąska i wydłużona. Niepokojąco goła. No i te oczy, jak u węża, zimne, nieruchome, nieprzeniknione. Wewnętrznie sprzeczne. Mające w sobie coś z weneckiego lustra i jednocześnie czarnej dziury. Niby szkliste, ale nie pozwalające światu się w nich przejrzeć. Czego się bała? Że mu coś w końcu puści. I go poniesie. To jego szaleństwo. Jak dziki koń. I doprowadzi do takiej katastrofy, że kamień na kamieniu nie pozostanie.
Spojrzała na wyświetlacz ponad obrazem. Kilka minut po piątej. Ni to noc, ni poranek. Przedłużona pora wilka. Czas, w którym ludzie najchętniej umierają. Czwarta fala pandemii. Albo może już piąta? Nieważne. Teraz nikt nie będzie o tym pamiętał. Teraz – teraz wszyscy będą się tylko chcieli obudzić. Albo chociaż zasnąć. Telefon wyleciał jej z ręki i z hałasem upadł gdzieś pod nogi. Nadal coś stamtąd mówił. Nadal po rosyjsku. Słowa układały się w sens, który nie miał sensu. Jak we śnie. Ale przecież to już nie był sen. Sprawdziła. Więc co robić? Nie mogła już dłużej czekać. Mięśnie zwieraczy odmówiły posłuszeństwa i zaczęła z impetem oddawać mocz. Wprost pod siebie, na podłogę. Na telefon. W instrukcji pisali, że wodoszczelny. Do iluś tam atmosfer. W iluś tam językach. Przez chwilę czuła się wolna.
Text ©Luiza Poznańska
Pics DALL•E
Prompts by Zenvampires
I don’t want to write about Bill Gates. And about the fact that humans could be replaced by AI. And then think about what happens to nature. Or what humans think nature is. Birds, for example. Or trees. No. I’m much more interested in the possibility of culture, of the additional reality, as Malinowski describes it, to influence our environment, even to duplicate it. And the definition of what we call nature. When machines start to generate the voices of birds and then play them through loudspeakers in our cities. Will that be nature?
Ptaszki (Birds). By Zenvampires Collective
If you water a dead tree every day, one day it will live. It is a very beautiful story, but it is suddenly interrupted. And Alexander decides to make a sacrifice. A sacrifice so that everything remains as it was. When we read Heraclitus, we know that things will never be the way they were. But it’s not so much about Heraclitus as it is about how unexpected events change people’s lives. Sounds banal. And it’s about war. Because war brutally changes people’s behaviour. Also banal. And some (quite a few, if you look around Europe) would be prepared to make a sacrifice. So that everything stays as it was. They just don’t realize that sacrifice brings nothing. And that the river of Heraclitus is still flowing.
Offret. By Andrei Tarkovsky. Not in the cinema. But maybe you can stream it.
8.
Obudziła się gwałtownie łapiąc ustami powietrze, jak wyciągnięta z wody ryba. Znowu mokra całą, jakby się posiusiała. Oboma dłońmi trzymała się za głowę, jak ktoś, kto leży na podłodze, a nad nim stoi zgraja bandytów, którzy go kopią. Podczas gdy inni się z daleka przyglądają. Z mieszaniną przerażenia i niezdrowej fascynacji. Niektórzy protestują. Ale jakby pro forma tylko. Bez przekonania. Czy o tym właśnie śniła? Nie. Chyba nie. A zatem o czym? Nie mogła sobie przypomnieć. I dobrze, po co wspominać koszmary? Lepiej skupić się na rzeczywistości. Ta zaś przypominała o palącej potrzebie. A więc się nie posikała, tylko spociła. Dobre i to. Choć dziwne, pomyślała, jak potrzeba tak płynna może być jednocześnie paląca? Nieważne, bo jak czegoś zaraz z tym nie zrobi, to rzeczywiście się zleje. Wstała i ruszyła omackiem w stronę drzwi. To też ją zdziwiło, to słowo, omackiem. Zwykle tak nie mówi. Zwykle mówi po omacku. Nawet nie jest pewna, czy to omackiem to w ogóle poprawnie jest. Musiałaby zajrzeć do słownika. Tylko nie teraz. Nie zna tej formy, więc skąd się wzięła w jej głowie? Może ze snu? Albo to ona nie jest sobą? No i co to właściwie znaczy? Omackiem czy po omacku, czyli co, w ciemności? Przecież z tego, co pamiętała, zwykle śpi przy włączonym świetle. Bo przecież boi się ciemności. Ale pamięć, wiadomo, rzecz zawodna. Jak śnienie zmienna, ulotna. Naraz przypomniał jej się ten zapomniany, przed chwilą przerwany sen. Ten mężczyzna w garniturze, który był podobny do jej nauczyciela chemii z liceum. Straszny był typ z niego. Należał do partii i posługiwał się sowiecką nowomową. Nie lubił jej. Kiedyś osaczył ją na osobności i powiedział, że jeśli matka i ojciec nie potrafią jej wychować, to socjalistyczne państwo musi się tym zająć. Miał na myśli siebie. Ale nie tylko ona miała z nim kłopoty, wszyscy mieli. Jednej dziewczynie to nawet prawie wybił oko. Bo miał taki zwyczaj, żeby ludzi zaskakiwać. Żeby się bali.
Każdą lekcję rozpoczynał od odpytywania kogoś na stopień przy tablicy. Wszyscy przed tym trzęśli portkami. Albo sukienkami. Bo nawet ci, którzy całkiem nieźle sobie z tą chemią radzili, wymiękali, kiedy ciskał w nich, niczym przystrojony w kolorową spódniczkę z piór wojownik z buszu, dzidą. To znaczy niespodziewanym poleceniem. Zwykle wyglądało to tak: “Pazdro, numer 134. Odpowiedź proszę.” To wszystko, co mówił. Żadnych wyjaśnień. Każdy wiedział, że chodzi o zbiór zadań z chemii, którego autorem było jakiś Pazdro. Po kilku latach nieustannego wałkowania, cała klasa znała te zadania niemal na pamięć. Ale żeby pamiętać, jaka była treść tego akurat zadania, numer 128? I nie pomylić go z zadaniem numer 127 albo 129? To już mało kto potrafił. Dlatego wszyscy się modlili, żeby na nich nie padło. Chemik dobrze o tym wiedział, dlatego przeciągał tę chwilę, cieszył się ich strachem. Jak Dżugaszwili, syn Wissariona, na posiedzeniu komitetu bezpieczeństwa. Świr jeden. Teatralnym krokiem szedł między rzędami od tyłu klasy ku przodowi i mówił: A dziś do odpowiedzi pójdziesz – powtarzał, ale na nikogo na razie nie wskazywał. Napięcie rosło. Aż w pewnym momencie robił zwrot przez lewy albo prawy bark i strzelał palcem w jakąś nieszczęśniczkę. Albo nieszczęśnika. To znaczy gwałtownym gestem wyrzucał przed siebie rękę w wyciągniętym palcem wskazującym. No i raz tak się zdarzyło, że przesadził. Źle oszacował odległość i wetknął ten swój wstrętny paluch jednej z dziewczyn w oko. Tej najwyższej z nas.
Wszystko to w jednej chwili stanęło jej przed oczyma, kiedy szła przez ciemny pokój ku drzwiom. Na koniec przypomniała sobie to, co ten mężczyzna we śnie, podobny do jej nauczyciela, pisał na tablicy. Chwilę przedtem, zanim symbole chemiczne zmieniły się w słowny komunikat. W tamtej, sennej rzeczywistości, widziała wzór dokładnie, rozpisaną na atomy strukturę, ale nie potrafiła go rozpoznać. Teraz, choć samego wzoru już nie widziała, wiedziała, o co w nim chodziło – o płyn Lugola. Po awarii reaktora w Czarnobylu w 1986 roku nazywany przez dzieci radziecką coca-colą. Bo gorzki w smaku. I co, od tego się taka mokra zrobiła? Możliwe, bo nawet teraz wpadła w panikę, przypominając sobie tamte czasy. Tamten strach. Albo wcześniejszy. Strach, który towarzyszył jej narodzinom. Bo przyszła na świat w listopadzie 1962 roku. W decydującym momencie kryzysu kubańskiego. Kiedy świat od zagłady dzieliła chwila tak krótka, jak czas potrzebny na to, by pociągnąć za wajchę. Nacisnąć włącznik. Guzik uwalniający rakietę z ładunkiem jądrowym.
Pod wpływem paniki odruchowo rzuciła się do przodu. Jednak tam, gdzie spodziewała się znaleźć otwarte drzwi, natrafiła nosem na zamkniętą ścianę. Czyżby znowu drzwi były, pomyślała z irytacją, masując obolały nos, w innym miejscu? Nie dosyć tej zabawy? Odszukała włącznik i zapaliła światło. Rozejrzała się dokoła. Raz, drugi, trzeci. I jeszcze kilka razy. Po czym przetarła oczy ze zdumieniem. Uszczypnęła się w ramię, by sprawdzić, czy czasem nie śni. Ale wyglądało na to, że tym razem wszystko to już dzieje się na jawie. Jeśli takowa w ogóle istnieje. Bo zabolało. Tylko pokój nie wyglądał tak, jak w rzeczywistości powinien. Nie było drzwi. Żadnych drzwi. Na żadnej ze ścian. Ani okna nawet nie było. Jak w jakimś schronie. Dobrze, że chociaż ściany są. Bo bez tego byłoby zimno jak na Syberii. Dobrze, że prąd jest, że żarówka, bo bez tego nic by nie widziała. Nie jest przecież jedną z tych kobiet, z tej powieści o kobietach, które potrafią same z siebie generować energię elektryczną. Zadawać nią ból albo śmierć. W zależności od potrzeb. I dzięki temu zdobyć władzę nad facetami.
To be continued…..
Text ©Luiza Poznańska
Pics DALL•E
Prompts by Zenvampires